تمام آزادیمان در بند کار و دغدغه زندگانی و شهر و خانه و ماشین و ابزار و تمام صفات انسانی متاثر از جامعه ای است که درون آن زیست میکنیم و به دنبال آزادی مدام نق میزنیم و آن را از دیگران طلبکاریم. باشد، باشیم؛ ولی در حقیقت تفاوتی ایجاد نمیکند. ما اسیر خویشتنیم.

آنچه شبها باید بر آن غلبه کرد، تنها خواب نیست ...

فرصت نمیکنم به تمام کارهایی که تمایل دارم برسم و کمالگراییام مرا سوق میدهد به کنار گذاشتن همهشان. و بعد به جای تمام آنی که نمیشود و تمام آنی که نیست؛ خیال؛ در تمام آنی که میتوانست بشود. لااقل این طور کمالگرایی خودخواه به چیزی که میخواهد میرسد. چه تفاوتی میکند که در کجا؟!

تمام کارهایی که بدان مشغولیم برای آن است که فراموش کنیم ...

آدمی قبل از هر اظهارنظری، قبل از هر قضاوتی و قبل از هر توصیه و تحلیل و نقدی صدبار باید با خودش مرور کند که از سر لجبازی/کینه/عقده/تعصب/عشق/خودرایی/دروغ/خودستایی و دگرستیزی نباشد این اظهار نظر/قضاوت/توصیه/تحلیل و یا نقدش. همه ما آدمیزاد هستیم ولی هر بار تجربه و مواجهه با موقعیتهای دیگران حتی، به خودمان ثابت میکند بیشتر، چه هیولاهایی درونمان مدفون هستند.

لبیک یا حسین یعنی تو در معرکه جنگ هستی، هر چند که تنهایی، و مردم تو را رها کرده باشند و تو را متهم و خوار شمرند...

باید بتوانی از خود و داستان هایت بیشتر بنویسی ولی دوست نداری و مایل نیستی. مشکل از آن جا آغاز می شود که میان این خواستن و دوست نداشتن کشمکشی مدام در جریان باشد و تو هر بار - به خود که دروغ نخواهی گفت - علت تازه ای برایش می یابی و شگفت زده می شوی از این چرخه بی پایان تغییرات درونیت که گویا هیچ گاه پایان نخواهند یافت؛ و گویا برای همیشه کودکی هستی خیال باف و خیال خواه و خیال زی که وارونه گذران می کند از خیال به حال.